~ แอบอู้ ~

เหอๆ วันนี้อยากลองทำแลปที่บางขุนเทียน

เลยได้ถือโอกาสมานอนซะเลย

แต่ว่า ตอนนี้แอบอู้ตามชื่อเลย นั่งตัดแผ่นอะคริลิคแล้วอารมณ์เสียทู้กที

เด๋วใบมีดหัก เด๋วใบมีดหลุด ปวดมืออีกต่างหาก เลยหมดอามรณ์ทำ – -”

กะว่าเด๋วจะเอารูปที่เจาะหูมาให้ดูหล่ะกัน (พอดีเอาเครื่องเพื่อนเล่น เหอๆ)

ปล. มีข่าวดีกับข่าวร้ายจะบอก

เริ่มกันที่ข่าวดี –> เมื่อวานลองแหย่ๆตุ้มหูที่รูสองดูเล่น ปรากฎว่าข้างซ้าย รูสองไม่ตัน เย้ๆๆ

ข้าวร้ายคือ –> ข้างขวาอ่ะดิ แย่ได้ลงไปได้แค่ครึ่งเดียว เซ็งไปเลยครับพี่น้อง

ปล. 2 เมื่อวันเสาร์ไปหาหมอสิว ได้เลเซอร์สิวแบบไม่รู้ตัว หมดบอกว่า เด๋วจะแดงๆแค่สองวัน

ปรากฎว่า ณ วันที่สองรอยแผลยังไม่หายไปไหนเลยครับพี่น้อง อาศัยใช้ make up กลบเอา Y_Y

ปล. 3 ใครยังไม่ได้ดู PS. I Love You แนะนำว่าไปดูซะนะพี่น้อง น่าดูมากๆ(ไปดูมาแล้วสองรอบ – -”)

ดูครั้งแรก โคตรรักแม่เลยอ่ะ สุดๆแล้ว น้ำตาไหลกันไปเลย

ดูครั้งสอง ร้องมากกว่าครั้งแรกอีกคับพี่น้อง ได้ใจไปเต็มๆเลยเรื่องนี้อ่ะ

ดูหนังสนุกกว่าอ่านหนังสือนะ เนื้อเรื่องเปลี่ยนไปเยอะมากๆ อ่านหนังสือแล้วเราปวดหัวสุดๆ(ไม่รูว่าเป็นเพราะโง่เอง แปลไม่ออกแล้วไปโทษเค้าก็ไม่รู้นะ เหอๆ) 

ว่างๆก็พาแม่ไปดูกันนะจ๊ะ

~ ว่างๆ ~

วันก่อนนู้นนนนนน ไปเยาวราชมา

เค้าดูหน้าตาเราแล้วบอกว่า ควรจะไปเจาะหูเพิ่มนะ….แต่ไม่ได้ถามนะว่าเจาะแล้วจะดียังไง

แม่ก็อนุมัติ วันนี้เลยได้โอกาส ไปเจาะหูเลยดีกว่า กลัวแม่เปลี่ยนใจ หุหุ

นี่เพิ่งกลับมาเอง แบบว่าเออ…. เจ็บดีอ่ะ เมื่อก่อนเจาะเยอะกว่านี้ ทำไมไม่รู้สึกอะไร

นี่เจาะเพิ่มแค่ข้างละรู รู้สึกปวดร้าวววววววมากกกกกกกกกก T_T

 วันนี้จะสระผมได้อ่ะป่าวก็ยังไม่รู้ ปวดสุดๆ

ปล. เราไปอัพรูปงานพี่ขวัญกับเติ้ลไว้ที่ hi 5 แล้วนะ แบบว่าใช้แล้วงงๆ สงสัยว่าจะแก่เกินไปแล้วหล่ะ – -”

ปล.2 ตอนนี้ได้ข้อสรุปแล้ว ว่าจะเริ่มงาน 2 พค นี้แว้วนะ ช่วงเดือนเมษา ชวนมาเที่ยวได้เต็มที่

ปล3. ขออัพเดตอีกนิดว่า ตอนนี้วิภาวีกำลังอยู่ในช่วง transition จะลงมาจากคานแล้วนะคะ

ปล4. ตอนนี้เปลี่ยนใจ ไม่ลงจากคานแว้วค่า

~ Kwan & Tle convocation~

เมื่อวานไปงานซ้อมรับปริญญาของขวัญกับเติ้ลมาที่ม.ราม

แบบว่านัดด๋อยตอนสิบโมง แต่กว่าจะได้ออกจากบางมดก็สายอยู่นิหน่อย อิอิ

แต่ก็ไปถึงม.รามเร็วเหมือนกันนะ คิดว่ารถจะติดซะอีก

วันนี้กะว่าจะเอารูปมาลงให้ดู

แต่ว่า…..ตื่นสายอ่ะ กว่าจะได้เล่นเนทก็เกือบบ่ายสอง เด๋วต้องไปหาอ. ติดต่องานก่อน

เอาเป็นว่า ว่างๆจะเอารูปมาลงให้ดูนะ ว่าแต่จะเอาลงในนี้หรือว่า Hi 5ดีอ่ะ

แต่ว่าเราไม่มี Hi 5 ด้วยจิ….ไม่เป็นไร เพื่อความสะดวกของเพื่อนๆ เด๋วลองเล่น Hi 5 ดูละกัน

เอาหล่ะ ไปก่อนนะจ๊ะ

ปล. ลืมๆๆ ดีใจด้วยกับบัณฑิตใหม่ทั้งสองคนนะจ๊ะ

ไม่ได้เจอกันนาน แถมไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่

แต่พี่ขวัญกับเติ้ล ก็ทำตัวเฮฮาน่ารักดี 

ว่าแต่ อย่าลืมพาไปเลี้ยงนะ…..(ได้ข่าวว่าไปงานเค้าก็ไม่ได้มีของขวัญให้เลย ยังกล้าบอกให้เค้าเลี้ยงอีกเนอะ)

~ ก็แค่เหนื่อยใจ ~

วันนี้ไม่มีไรมากหรอก แค่อยากบ่นๆๆๆๆเท่านั้นเอง

ช่วงนี้เหนื่อยมากมายกับการทำ Thesis ทั้งใช้แรงงาน แรงกายและแรงใจอย่างแรง

อุปกรณ์ก็ไม่มี ต้องแถๆไปทำที่อื่น แบบว่าจะทำอะไรแต่ละอย่างก็ต้องไปนู้นที ไปนี้ที

ไปทำจนเค้าถามว่า น้องจะใช้เครื่องนี้อีกนานป่ะคะ – -”

แต่ว่าช่วงนี้ก็เร่งทำซะแบบว่า ทำอาทิตย์เดียวก็ปาไปซะเกือบครึ่ง thesis แล้ว (ถ้าผลมันได้นะ)

เลยมานั่งคิดๆเอาเองว่า ……ที่ผ่านมาประมาณ 2 เดือนไม่ทราบว่าวิภาวีนั่งทำอะไรอยู่

ถ้าทำไรจริงจังมากกว่านี้ งานมันคงเสร็จไปนานแล้ว

เอาเป็นว่า ตอนนี้สู้สุดใจ ทำเต็มที่ จะได้เรียนจบพร้อมเพื่อนๆคนอื่นเค้า

ปล. ถ้าช่วงนี้นัดแล้วเราไม่ได้ไปไหนด้วย ก็อย่าเพิ่งโกรธนะจ๊ะ

ไว้ให้งานน้อยกว่านี้ แล้วเตยไปแน่นอน

รักนะ จุ๊บๆ

~เพราะฟ้ามืด ดาวจึงสวย~

ช่วงนี้เหนื่อยมากๆ

Thesis เพิ่งจะได้ผล (เด๋วต้องพรีเซ็นความก้าวหน้าแล้ว)

เหลืองานอีกเพียบ อ.ก็จะลาไปคลอดแล้ว

รู้สึกวังเวงๆ โดดเดี่ยวๆ ตายแน่ๆเลย  – -”

ช่วงนี้ทำ thesis นึกว่าตัวเองเป็นกรรมกร ใช้แรงงานสุดๆ

แต่ก็รู้สึกดีเมื่อมีผลออกมา ถึงแม้ว่าต้องกลับไปแก้ใหม่ก็เหอะ

วันนี้ไปทำแลป ส่อง SEM มา ไปถึงเดี๋ยนก็ตีซื้เลยคับพี่น้อง

เนื่องด้วยราคาค่าส่องนั้นแพงเหลือหลาย ชม.ละ 800 บาท

คุยไป คุยมาโดนถามเรื่องแฟนซะอย่างนั้น เซ็งนิๆ

แต่คำถามนี้เหมือนตอนไปสัมภาษณ์ไทยออยล์เลยอ่า

อยากรู้ป่ะ ว่าถามว่าไร…… ไม่อยากรู้ก็จะบอกอ่ะ

ถามว่า ถ้าแฟนขอกลับมาคืนดีเอาป่ะ

คำตอบ ณ วินาทีแรก เอาๆๆๆๆๆ

แต่พอใช้สมองเข้ามาคิดด้วย ก็เลยตอบไปว่า — ไม่แล้วหล่ะ

พี่ที่ส่อง SEM ให้ ก็ยังคงถามแบบไม่ลดละว่า ทำไมหล่ะ

เราก็นึกเหตุผลอยู่นาน เอาจริงๆคือคิดไม่ออก — ความรักต้องหาเหตุผลอีกแล้ว เซ็งๆๆ

พี่แกก็ยังคงนั่งรอคำตอบ ถึงกับมองหน้ากันเลยที่เดียว เบี้ยวไม่ได้อ่า

ก็เลยตอบแบบแถๆไปว่า ก็ถ้าเห็นสภาพที่เราขอร้องให้เค้าอย่าทิ้งเราไปแล้วมันสุดๆอ่ะ แต่เค้าก็ยังสามารถทิ้งเราไปได้ แล้วถ้าเค้าขอกลับมาคืนดีก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะกลับมาแล้ว

แต่สำหรับเราจริงๆแล้วนะ ที่ไม่คืนดีเพราะ เรายังอยากที่จะเรียนรู้จักกับคำว่ารักจริงๆให้ได้ก่อน

ถ้ามีครั้งใหม่ ไม่ว่ากับใครก็เหอะ อยากที่จะรักตัวเองเป็น อยากที่จะรักแม่ รักพี่ รักเพื่อน รักแฟนให้ได้จริงๆก่อน

ไม่อยากมานั่งเสียใจเป็นอีบ้าอีกแล้ว

ถ้าเอาง่ายๆก็คือตอนนี้ไม่พร้อม อยากเรียน อยากทำงานอย่างเต็มที่ อยาทำอะไรที่สมควรทำมานาน แต่ไม่ได้ทำ

ตอบพี่เค้าไปเสร็จ ก็ยัง still ถามต่อว่า — แล้วยังรักเค้าอยู่ไหม

ก็ตอบไปว่าไม่ — ทั้งๆที่จริง ก็ยังรักเหมือนเดิมหล่ะ แต่รักในฐานะเพื่อน คนรู้จัก

ความหวังดีที่มีให้ ก็ยังมีอยู่นะ แต่ก็หวังดีในใจ เป็นห่วงในใจ บางอย่างไม่จำเป็นต้องบอกให้ใครรู้

แค่เรารับรู้ได้ว่า อย่างน้อยในมุมๆหนึ่งของหัวใจ ยังคงมีความอบอุ่นซ่อนอยู่ ไม่ได้จางหายไปไหนหรอก

……………………..

ปล. วันนี้ไทยออยล์โทรมาบอกว่าผ่านตรวจโรคแล้ว เด๋วจะนัดไปเซ็นสัญญาพร้อมเสนอเงินเดือนให้

เค้าบอกอีกว่า อย่าไปเซ็นสัญญาที่ไหนก่อนนะคะ — วิภาวีตอบแบบไม่ลังเลว่า ไม่ต้องกลัวค่ะพี่ แค่หนูรู้ว่าผ่านสัมภาษณ์ที่ไทยออยล์

หนูก็ไม่ได้ไปสัมภาษณ์ที่ไหนอีกแล้วค่ะ >_<

แต่ ณ ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะได้ทำที่ไหนแน่ บอกได้แค่ว่าเป็น process engineer เลยแอบเสียวในใจว่า สงสัยจะได้ไปอยู่ไทยลูป เพราะที่ไทยออยล์เรียกตำแหน่งนี้ว่า  technologist

~ ได้งานแล้วคับพี่น้อง ~

หวัดดีจ้าทุกๆคน

วันนี้มีข่าวดีมากมายจะมาบอกเน้อ (บางคนอาจจะรู้ไปแล้ว เนื่องจากเห่อจัด)

หลังจากที่ได้ฝันว่า ทำงานที่ไทยออยล์ตั้งแต่ไปสัมภาษณ์มาเมื่อวันพุธ

วันนี้ ก็ได้รับข่าวดีว่า….. (กว่าจะได้ข่าวดี ต้องเหนื่อยมาก เพราะว่าลืมมือถือไว้ที่หอ พอไปเอาดันลืมกุญแจ เลยต้องเข้าไปอีกรอบ – -”) 

เราสัมภาษณ์ที่ไทยออยล์ผ่านแว้วววววว

ตอนนี้เหลือไปสอบ TOEIC กับตรวจร่างกาย 

แต่ว่า เราเองยังไม่รู้เลยว่าได้งานที่ ไทยออยล์ ไทยลูป หรือ ไทยพาราไซลีน

เอาเป็นว่าที่ไหนก็ได้ เตยเอาหมดอ่ะ

ดีใจมากๆๆ นึกว่าจะไม่ได้ซะแล้ว

ปล. ช่วงนี้ก็ต้องแก้บนอยู่เยอะเชียว แต่ไม่ได้หนักหนาเกินความสามารถ หุหุ

ปล 2. เด๋วจะไปทำไฮไลท์เพิ่มอีก เพื่อนๆถ้าเห็นเราตอนนี้อย่าตกใจ ว่านี่อะไรเข้าสิงวิภาวีนะ

เพราะว่าทำงานไม่ได้แต่งหน้าไม่ได้ทำผมแรงๆแบบนี้แน่นอน ฟันธง

~ คิดใหม่…ทำใหม่ ~

อย่างแรกเลยก็ หวัดดีปีใหม่ 2551 นะคับพี่น้อง -> ต้องให้ intrand เด๋วจะน้อยหน้าเพื่อนๆ

ตัดสินใจนานอยู่ว่าวันนี้จะเขียนเรื่องอะไรดี ณ ตอนนี้ มีเรื่องเยอะมากมายอยู่ในหัว

แต่ก็จบลงด้วยเรื่องนี้ดีกว่า ได้ไอเดียนี้มาจากการคุยเอ็ม (วันๆไม่ทำไร เล่นแต่เอ็ม)

เข้าเรื่องเลยดีกว่า….

เราว่า การปรับตัวของคนๆนึงมันไม่ใช่ง่ายๆ แต่มันก็ไม่ได้ยากเกินความสามารถ ถ้าการปรับตัวนั้นมันมีผลกระทบต่อคนๆนั้น

เราเองเป็นคนนึงที่ไม่เคยมีความคิดในหัวเลย ว่าจะต้องปรับตัว

เมื่อก่อนคิดว่า เราเป็นของเราแบบนี้ ใครรับไม่ได้ก็ช่างดิ เรียกง่ายๆ ไม่สนใจชาวบ้าน เอาแต่ตัวเองเป็นหลักมาตลอด

แต่พอมีเหตุการณ์อะไรเข้ามากระทบจิตใจ ก็ส่งผลกระทบถึงความคิดเดิมๆของเรานะ

…………………………………………………………………………………

มันไม่จริงหรอกที่ความคิดเราจะดีไปซะทุกอย่าง

มันไม่จริงหรอกที่เราจะอยู่ได้โดยไม่สนใจความรู้สึกคนอื่น

มันไม่จริงหรอกที่เราจะยิ้มได้ ในขณะที่คนข้างๆเรากำลังเสียใจ

มันไม่จริงหรอกที่เราจะต้องมีพร้อมทุกอย่าง ถึงจะแบ่งปันให้คนอื่นได้

มันไม่จริงหรอกที่โลกนี้จะมีแค่ดำกับขาว สีเทาๆมันก็มีให้เห็นอยู่ออกบ่อยไป

…………………………………………………………………………………

ความสุขมันอยู่รอบๆตัวเรานี่หล่ะ ไม่ต้องไปไขว่ขว้าให้ไกล เด๋วจะเหนื่อยแล้วก็เศร้าไปป่าวๆ

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นไปตามเหตุของมัน ใครทำอะไรก็ต้องเตรียมใจเตรียมรับมือกับผลที่เกิดขึ้น

อยากได้นั้น อยากได้นี่ แต่ไม่เคยลงมือทำมันก็คงเป็นไปไม่ได้

อยากให้คนอื่นเข้าใจ อยากให้คนอื่นรัก ก็ควรจะเปิดใจรักคนอื่นก่อนบ้าง

เราเองก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่า ความคิดต่างๆมันเปลี่ยนไปเมื่อไหร่

รู้แค่ว่ามันเปลี่ยนไปในทางที่ดีแค่นี้ที่จำได้

ปีใหม่นี้เราคงไม่มานั่งเช็คว่าตัวเองควรจะแก้ไขอะไร

แต่จะพยายามลงมือทำเลยดีกว่า

ก็ไม่รู้ว่าจะทำได้มากน้อยแค่ไหน แค่คิดที่จะเริ่มและลงมือทำก็รู้สึกดีไปแล้ว

ได้ประสบการณ์จากการทำผมมา…..

อย่ากลัวที่จะเปลี่ยนแปลง อย่ากลัวที่จะเริ่มอะไรใหม่ มันอาจจะเป็นอะไรที่เราไม่คุ้น

แต่รับรองว่า แค่เราได้เริ่มทำ ก้าวต่อๆไปก็จะตามมา

ส่วนผลมันอาจจะดีหรืออาจจะแย่ ….ก็ไม่ควรยึดติดไรมากเพราะเด๋วทุกอย่างมันต้องเปลี่ยนแปลงด้วยกลไกของตัวมันเองอยู่แล้ว

~ ผ่านมา–ผ่านไป ~

ผ่านมาได้เกือบปี วันนี้เพิ่งจะมีโอกาสได้ดูรูปที่ไปเที่ยวเกาะสีชัง

หลังจากดูรูป เรารู้สึกว่า ตอนนี้เราเหมือนจะเข้าใจแล้วว่า คำว่า “รัก” นี้มันเป็นยังไง

ณ บัดนาว คำๆนี้ แค่คิดถึงมันก็อบอุ่นๆนะ

ถึงแม้เค้าคนนั้นจะไม่ได้อยู่ข้างๆ เหมือนเดิม  – - แต่ก็รู้สึกดีที่ได้คิดถึง

ไม่รู้จะบอกว่าไง บางคนอาจคิดว่า นี่แกยังคิดถึงเค้าคนนั้นอยู่อีกหรอ – -”

แต่สำหรับเรา เราว่าอดีตมันเป็นเรื่องที่เราย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วอ่ะ

มันผ่านไปแล้ว ~ ~ ~ ~

เราไม่ได้รู้สึกเกลียด โกรธ แค้นอะไรนะ

แต่เรากลับรู้สึกดีที่คิดถึง อย่างน้อยเราก็เคยมีเวลาดีๆ อย่างน้อยเราเคยรู้สึกดีๆกับใคร

สำหรับเรามันไม่ง่ายที่จะรู้สึกดีกับคนๆนึงได้มากขนาดนี้ – - แต่แค่มันผิดหลักไปเท่านั้นเอง

อยากบอกเค้าคนนั้นว่า…….

ขอบใจนะสำหรับทุกๆอย่างที่ทำให้

และก็ขอบใจมากๆ ที่ทิ้งเราไป

ทำให้เราได้รู้จักอะไรมากขึ้น ทำให้เราได้มองอะไรกว้างขึ้น

และที่สำคัญ ทำให้เรารักแม่มากขึ้นเยอะมากๆๆๆๆๆ

ซึ่งตอนนี้แม่ได้เป็นผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการ – - ทั้งด้านกีฬาและการแต่งหน้า

แม่หนับหนุนเต็มที่ทั้ง — ไม้แบด และ รองเท้า (ดีที่ไหวตัวทัน ยังไม่ได้ซื้อชุดตีแบดด้วย)

                                   — เครื่องสำอางค์(s) บอกไม่หมดเยอะแยะไปหมด

รั ก แ ม่ จั ง >_<

~ สุข เศร้า เหงา เคล้าน้ำตา ~

วันนี้เพิ่งจะว่างมาอัพบล๊อก

หลังจากเครียดมาหลายวัน ไม่ได้นอนมาหลายคืน

จนใครๆอาจคิดว่า ตอนนี้ได้แปลงร่างกลายเป็นหมีแพนด้าไปแล้ว (ทายาก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย วุ้ยหุ้ย)

ณ บัดนาว รู้สึก โล่ง โปร่ง สบาย เพราะพึ่งจะพรีเซ็นเสร็จไปเมื่อเช้า ได้เป็น 2 คนแรกที่ได้พรีเซ็นก่อนชาวบ้านเค้า – -”

พรีเซ็นก็ผ่านไปได้ด้วยดี อ.ช่วยตอบให้หมดเลยอ่ะ

เพราะว่าภาษาอังกฤษเตยอ่อนด่อยมากมาย

ตอบไปอ.คนอื่นก็งง — แกพูดไรออกมา หุหุ

ที่จริงก็อยากอัพบล๊อกมาหลายวันแล้ว แต่แน่นอนว่าเรื่องที่ต้องพูดถึง

คงหนีเรื่องโอ๊ตไปไม่พ้น  แต่ยังรู้สึกว่า ไม่อยากเขียนเรื่องนี้ มันเศร้าเกินไป

เอาเป็นว่า เสียใจที่อยู่ๆ เพื่อนก็หายไปอย่างไม่มีวันกลับอย่างรวดเร็ว ไม่ได้ตั้งตัวเลย

แต่พอดีว่า เราคงมีภูมิคุ้มกันเรื่องการจากไปของใครบางคนอยู่แล้ว

เลยคิดว่า มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ทุกๆคนต้องเจอ

ไม่จากตายก็จากเป็นอยู่ดีหล่ะ แค่จะเร็วหรือช้า ก็เท่านั้นเอง

ก็ขอให้โอ๊ตไปสู่สุคตินะ ยังไงเราก็เห็นแกทุกวันในเอ็มอยู่ดี แกไม่ได้หายไปไหนเลย

~ลอย ลอย กระทง 2007~

หวัดดีคร้า ทุกๆคน~~~

ปีนี้ได้ไปลอยกระทงที่….ที่ไหนอ่ะ

ไม่รู้ว่าชื่อเป็นทางการว่าอะไร ตามที่เราเรียกก็ ท่าพระอาทิตย์ หรือไม่ก็ ป้อมพระสุเมรุ something like that

ที่จริงอยากไปลอยที่ อุทยานร.2 (จ.สมุทรสงคราม) ที่เป็นกระทงกาบกล้วย

แต่ว่าก็ไม่ได้ไป — สุดท้ายเลยได้มาที่ท่าพระอาตย์แทน หุหุ

ไปถึงตั้งแต่ยังไม่เย็น เลยได้เดินเล่นบางลำภูนินึง

ปรากฎณ์ว่าได้แว่นกันแดดมา เพราะว่าใส่คอนแทคแล้วตามันแห้งๆ

ตอนซื้อมั่นใจใส่แล้วสวย เนื่องด้วยแรงหนุนทั้งคนขาย พี่ต่ายและแม่

พอกลับมาถึงม. มั่นใจ ใส่ให้เพื่อนดู — สรุปว่าออกมาเป็นพี่เสก ซะอย่างนั้นอ่ะ เซ็งคับๆๆๆ

เอารูปที่ไปลอยกระทงมาฝากให้ดู

ปล. ถ้าช่วงนี้เอารูปลงบ่อย อย่าว่ากันเน้อ

        เพราะช่วงนี้บ้าถ่ายรูปอย่างแรง ถ้าวันไหนมั่นใจว่าแต่งหน้างาม เตยถ่ายเก็บไว้ทู๊กกกกกวันเลย

ปล. 2 ขอตอบจากคราวที่แล้ว ที่เราถามคุณๆ ไว้ว่า “รักแท้ไม่ได้มีแค่ครั้งเดียว แล้วมันมีได้กี่ครั้งกัน นะฮึม”

          In my opinion, เราคิดว่า ต้องรู้ก่อนอ่ะ ไอ้คำว่ารักแท้ นี่แปลว่าอะไร มันต่างกับรักคำเดียวยังไงบ้าง

          ซึ่งแต่ละคนก็คงนิยามคำว่ารักแท้ ไว้ไม่เหมือนกันซะทีเดียวนะ

          สำหรับเรา รักแท้มันเป็นความรักที่จริงใจ ไม่ใช่ลุ่มหลง หมกมุ่น

          ไม่คาดหวังว่าว่าคนที่เราให้ความรักไปแล้วต้องตอบแทน หรือทำอะไรให้เรากลับมาบ้าง (อารมณ์ว่า ทำบุญอย่าหวังผล)

          และที่สำคัญรักแล้วต้องไม่ทำร้ายตัวเองไม่ว่าทางใดก็ตาม

          บางคนปากบอกว่ารักคนนี้มากมาย ขาดไม่ได้ พอเค้าทิ้งไปแล้วจะตาย อันนี้สำหรับเรา เราว่ามันไม่ใช่ความรักนะ

          เราเลยคิดว่า ถ้ารักแท้จริงๆเนี่ยมันมีได้เป็น infinity ครั้งเลย

         – ไม่ว่า รักแม่ รักพ่อ รักพี่ รักเพื่อน รักแฟน(คนอื่น) รักแมว รัก…… และที่สำคัญ(อีกแล้ว) รักตัวเองให้เป็น นั้นถึงจะเป็นรักแท้นะ

        ไหนๆ ก็มีอารมณ์พิมพ์แล้ว ขอพิมพ์ต่อเลยละกันนะ …อ่านกันยาวนินึงนะพี่น้อง (จริงๆกะว่าจะเอาเป็นหัวข้อเขียนคราวหน้า)

        ณ ถึงบัดนี้แล้วเนีย ที่เราได้ห่างหายการมีแฟนไปเกือบปีแล้ว

        ถ้าดูแบบผ่านๆ อาจจะคิดว่า เราเนี่ยอยากมีแฟนมากมาย แต่ถ้าถามแบบลึกๆเอาเข้าจริงนะ

        ตอนนี้เราว่า เรายังไม่พร้อมที่จะมีใครนะ ถ้าเอาแบบคุยเล่นๆก็คงได้ แต่ว่าเราขี้เกียจคุยอ่ะ (เอาเวลามานอนดีกว่า)

        เราว่า เราพึ่งรู้จักกับคำว่ารักตัวเองได้ไม่นาน พึ่งรู้จักว่าความรักที่สมดุลควรจะเป็นยังไง

        พึ่งรู้ว่า การมีชิวิตอยู่บนโลกนี้แบบ base on ความเป็นจริง

       และที่สำคัญ เราพึ่งรู้จักการยอมรับความจริงได้ไม่นาน

      สำหรับบางคน อาจจะรู้ว่านานแล้วว่า การใช้ชีวิตอยู่เนี่ย ควรทำยังไง

      แต่เราพึ่งจะรู้เอง ถึงแม้ว่าเราจะใช้เวลาในการเรียนรู้ที่ปาเข้าไปก็ประมาณ 1 ใน 3 ของชีวิต ( 23 ปี)

     แต่เราว่ามันคุ้มค่านะที่ชีวิตที่เหลืออยู่อีก 2 ใน 3 เราจะรับได้กับความจริงต่างๆที่จะผ่านเข้ามา

     อะไรที่เราคิดว่า มันเป็นที่สุดแล้ว เมื่อเวลาผ่านไป มันจะกลายไป เฉยๆอ่ะ เพราะเราผ่านมันมาได้แล้ว

     บางครั้งมองกลับมา ที่เสียน้ำตาจนคิดว่าน้ำในตัวแทบจะหมด

                                      ที่นอนไม่ได้ เพราะฝันร้าย

                                      ที่กินไม่ได้ เพราะกลืนไม่ลง

                                      ที่นั่งเป็นอีบ้าอยู่ได้ตั้งนาน สองนาน เพราะ….. อันนี้ไม่รู้อ่ะ (อาจจะบ้าเป็นปกติอยู่แล้ว)

     ตอนนี้กลับมาคิด ก็แอบฮาตัวเองเล็กน้อยที่ทำไปได้เนอะ แต่ก็คิดในใจแล้วว่า มันจะเป็นแบบนั้นแค่ครั้งเดียวเท่านั้น  ON MORE

     …..อ่านหนังสือมาก็เยอะ แต่ว่ามันจะไม่มีค่าอะไร

     ถ้าอ่านแล้วปล่อยให้มันผ่านไป เสียทั้งเงินที่ซื้อ เสียทั้งเวลาที่อ่าน

     ในทางกลับกัน ถ้าอ่านแล้วคิด แล้วเอามาปรับให้เข้ากับตัวเอง เราว่ามันได้ประโยชน์มากมาย

 เอาหล่ะ พอแค่นี้ก่อนดีกว่า เอารูปมาลงให้ดูดีกว่าเนอะ